Mijlpalen moe - vertrouwen in je kindje

En.. kan hij al rollen? He.. kruipt hij nog niet? Hoeveel woordjes zegt hij al? Als mama of papa zijnde herken je deze vragen vast. Steevast zijn ze de start van het gesprek over hoe het met je kindje gaat. Er zijn massaal 'mijlpalen'-kaarten op de markt. Al met al, focussen we ons flink op die mijlpalen. En ik ben er moe van.

Moe

Omdat het niet gaat om die mijlpalen. Omdat het lijkt alsof we ons erop doodstaren en omdat het lijkt alsof je een rapport krijgt als ouder. Zijn die mijlpalen niet ooit bedacht om te kijken of het goed gaat met je kindje? Of hij of zij zich motorisch goed ontwikkeld? Zou dat dan niet de focus moeten zijn. Misschien zijn we dat een beetje vergeten. Ik verlies me er zelf ook vaak in, dat ik dan toch vraag of het zoontje van onze vrienden al in een kinderstoel zit. Wat maakt het eigenlijk uit. Als je kindje lichamelijk helemaal ok is, want dat is natuurlijk wel een uitzondering, dan mag hij of zij toch gewoon zijn eigen ritme volgen?

Consultatiebureau

'Tja, als hij de volgende keer nog niet kruipt dan tja...' Dat kreeg ik te horen toen Tibbe met 11 maanden nog niet kroop. Dat hij een zielsgelukkig kind was bleek niet van belang. Er werd gesproken over zijn voeding en het kruipen. Toen de voeding prima bleek te gaan werd er 10 minuten lang doorgezaagd over dat kruipen, wat hij dus niet kon. Maar goed.. wat moet ik dan? Je dwingt een kindje niet tot kruipen/zitten et cetera. We gaven hem veel ruimte om het te proberen. Als ik dan probeerde te vertellen dat hij zelf van die leuke grapjes verzon, of zo lief kon knuffelen, of lachen als zijn papa thuiskwam, dan werd daar niet naar geluisterd.

Niet gek laten maken

Volgens mij moeten we ons niet zo gek laten maken. Ja het is echt super tof wanneer je kindje iets nieuws kan en waarom? Omdat ze dan zo mooi triomfantelijk in het rond kijken, omdat ze meer vrijheid vergaren voor zichzelf, omdat ze zo rete hard hun best hebben gedaan. En niet omdat ze een mijlpaaltje hebben afgetikt. Zo vaak wordt ik onzeker van 'wat kan mijn kind al wel/niet wat hij wel zou moeten kunnen', dus dan ging ik voor de tigste keer met Tibbe op de grond liggen die dag om hem te verleiden tot een vorm van beweging. En hij maar lachen om z'n gekke mama, en in plaats van dat ik daar dan van genoot voelde ik me ongerust.. want waarom had mijn kind die mijlpaal nog niet bereikt?

En ja, inmiddels kruipt hij en zijn er weer tig andere mijlpalen waar ik me druk om zou kunnen maken. Maar ik doe het niet meer, of ik doe hard mijn best het niet meer te doen, aard van het beestje ofzo. Uiteindelijk gaan alle kindjes, wanneer er lichamelijk niet iets is dat het hindert, kruipen en lopen en praten. En het is doodeng om daarop te vertrouwen, met al die grafiekjes en nieuwsbrieven van 'je kindje is nu X oud dus...'. En toch ga ik het gewoon doen, erop vertrouwen dat het wel goed komt.

En ondertussen ga ik keihard genieten, van zijn lieve krulletjes die m'n neus kriebelen, van zijn zelfbedachte kiekeboe spel, van zijn opruimdrift (als ik iets niet kan vinden heeft hij het ergens opgeruimd), van zijn doorzettingsvermogen om een rond blokje door een vierkant gat te duwen, van het gieren van zijn lach als hij zijn papa en mama ziet knuffelen en daarna die mollige armpjes die zich uitstrekken zovan; lijkt me gezellig, mag ik erbij?



Reacties