Weer aan het werk: update

Een aantal van jullie vroegen me: hoe gaat het met weer aan het werk zijn? Mis je je kinderen? Is het makkelijk/moeilijk? Daarom nu een update, ik ben weer ruim een maand aan het werk.
Hahaha, pas bij het plaatsen van deze foto zie ik dat de klokken helemaal niet gelijk lopen. Naja, de boodschap is duidelijk: lekker op tijd!


Drukke eerste week

De eerste week was druk, of eigenlijk.. bijzonder hectisch. Qua werk viel het wel mee hoor, ik heb rustig in het rond gelezen, mijn mail beantwoord en bijgepraat met collega's. Maar we zagen ook een mooi huis op Funda, regelden een hypotheekadviseur en een makelaar, deden een bezichtiging en toen een bod en toen hadden we ineens een huis. Nee dat hadden we niet gedacht en we durfden het niet te hopen. De timing was natuurlijk niet ideaal. Ik zou niemand aanraden om in de eerste week na je zwangerschapsverlof een huis te kopen, maar ja.. je kan niet alles plannen. En we hebben nu een heel fijn huis gekocht. Qua werk was het een prima eerste week, rustig aan, en langzaam werd een deel van mijn taken weer overgedragen.

Hormonen.. oef

Heel langzaam begin ik weer in het ritme te geraken van werk. 4 dagen per week om half 7 onder de douche, kids uit bed, ontbijten, en dan of via de crèche of rechtstreeks naar werk. Daar ben ik dan rond half 8/kwart voor 8. Heerlijk om op tijd te beginnen. Het kantoor is nog rustig, ik kan rustig mijn spullen neerleggen en een kop koffie pakken. Mis ik de kinderen dan? Nee, meestal niet. Ik weet dat ze in goede handen zijn en ik geniet van een dagje werken. En dan zijn er die dagen dat het me ineens aanvliegt.. gaat het wel goed met ze? Drinkt Jip wel goed? Zal hij goed slapen? Heeft Tibbe last van zijn kiezen die doorkomen? Ik kan daar dan zo 1,5 uur over piekeren voordat ik me realiseer dat ik ook gewoon even kan bellen. Die hormonen.. oef ik wordt er zo wankel van. Dat ik twijfel over de kleinste dingen, zoiets als even de crèche bellen kan een heel heen en weer geslinger worden in mijn hoofd. 

Wel bellen: dan weet ik hoe het met ze is, kan ik stoppen met piekeren en weer lekker aan de slag. 

Niet bellen: want wat een onzin, ik weet toch dat het goed met ze is, anders hadden zij wel naar mij gebeld en als ik mezelf ga aanwennen om te bellen, dan komt er nooit een eind aan. 

De conclusie is dan eigenlijk altijd dat ik wel bel, en dat ik na 5 minuten gerust ben gesteld en dat alles goed is, dat ze lekker spelen of slapen en gewoon gelukkig zijn. 

Dus ja, ik mis mijn kinderen af en toe. En dan vooral omdat ik me (ongegrond) zorgen over ze maak, dan bel ik de allerliefste juffen die dan ook nog eens alle tijd voor mij nemen. En dan is het weer goed, en dan kan ik zo een middag werken zonder dat ik met mijn hoofd bij Tibbe en Jip zit.

Ontzwangeren is een bitch

Ik ben volop aan het ontzwangeren! Oef dat is me wat. Het is lichamelijk en vooral geestelijk nogal heftig. Ik ben veel onzeker, herken mezelf niet, kan me niet altijd even goed concentreren. Dat met dank aan al die hormonen uiteraard. maar ja, je bouwt in 9 maanden uit twee cellen een volledig mens. Ik las op Twitter iemand die zei: heb je in 9 maanden een geheel mens gemaakt van romp tot kruin met alles erop en eraan en dat vindt iedereen natuurlijk tof. En dan twee maanden na de bevalling: 'pas je alweer in je spijkerbroek... WAT GOED!' En ja daar loop ik op mijn werk wel een beetje tegenaan, niet dat iedereen commentaar heeft op mijn spijkerbroek gelukkig. Maar waar het gedurende je zwangerschap heel normaal is dat je daar iets van merkt, is ontzwangeren een minder bekend fenomeen.

Minder energie, slechter kunnen concentreren, sneller moe, twijfelen aan mijn kunnen, en dan natuurlijk ook de lichamelijke rompslomp van rug- en bekkenpijn en mijn haar dat met bossen tegelijk uitvalt. Niet dat dat laatste nu echt invloed heeft om mijn werk, maar wel op mij natuurlijk. Nu weet ik dit rationeel allemaal, dus ik doe rustig aan. Ik doe wat ik kan, ik doe mijn best en houd braaf mijn lijstjes bij. Want die lijstje: life savers! Want met het geheugen van een ontzwangerende goudvis vergeet ik tegen de tijd dat ik bij de koffiemachine ben wat ik ging doen... koffie halen dus.

'Je doet het goed.. je bent een goede moeder'

Het duurt nog wel totdat Jip één jaar is voordat het allemaal weer helemaal op rolletjes zal lopen. Want ja, zolang duurt ontzwangeren nu éénmaal. Ik hoop wel iets eerder weer het ritme in mijn werk gevonden te hebben. De routine is er wel weer, maar ik moet me er wel toe zetten me eraan te houden. Het flowt nog niet echt zeg maar. Het is fijn om weer met iets anders bezig te zijn dan met flesjes, luiers en planningen op basis van de eetmomenten van de kinderen. Niet dat ik dat allemaal niet leuk vind.. maar 24/7 week na week.. dat is niet iets voor mij. 

Op het werk gaat het naar verwachting goed. Al ben ik nu wel ziek thuis, lang leven de crèche griepjes en een mama met een ontzwangerende lage weerstand. Ik vind het wel heftig dat we van vrouwen verwachten dat ze na ongeveer 3 maanden weer aan het werk gaan, en met 'we' bedoel ik dan De Maatschappij. Ik kan me voorstellen als je in een  minder flexibele werkomgeving zit dan die ik heb (even 10 minuten koffie drinken, zelf je uren indelen, zelf je starttijd bepalen en een aantal fijne collega's die zich heel lief opstellen), het helemaal niet zo 'makkelijk' zal gaan. Want makkelijk vind ik het ook niet, terwijl ik me heel goed besef dat ik in een meegaande werkomgeving zit. Dus ik kan me heel goed voorstellen dat er heel veel vrouwen uitvallen na X weken, omdat het eigenlijk gewoon te vroeg was om weer te beginnen. Lichamelijk kan het misschien dan net, maar geestelijk. En had ik als iets gezegd over een slaaptekort.. ja gebroken nachten et cetera met een kleine baby.. is ook wel een dingetje. 

Mijn concentratie functioneert op ongeveer 60% van haar kunnen en dat is (even voor de duidelijkheid) volstrekt normaal als je nog geen 4 maanden daarvoor een mens op de wereld hebt gezet. Het is zoeken naar een nieuwe rol, want wie ben je als werkende moeder? Zoeken naar de balans tussen werk en thuis, in praktische zin en in de identiteitszin. Ik probeer het te accepteren en te laten komen zoals het komt. En als het dan even niet lukt.. dan zijn er lieve vrienden die langskomen met een bosje bloemen en die dan gewoon heel vaak herhalen: je doet het goed, je bent een goede moeder, je doet het goed, je bent een goede moeder...



Reacties